درس روز ششم چون صبح شد ، عصمت خانم با دو خواهرش عفّت و معصومه وارد شدند در حوزه علميّه حجابيّه ؛ ديدند كه تمامى بانوان و دوشيزگان عفايف صالحات با يك دنيا فرح و نشاط و يك عالم خوشى و انبساط اوّل طليعهء آفتاب همگى حاضر براى استفاده از محضر علم و محفل كمال گشته ، و مقدم اين سه خواهر را با كمال خوشحالى استقبال كردند . پس از تسليم و تهنيت و مراعات آداب محاورت و مصاحبت ، اجازت طلبيدند عفّت خانم از تمام جمعيت عموما ، و از همشيرهء محترمهء خود عصمت خانم بالخصوص براى سخنرانى . عصمت خانم با يك قيافهء بسيار روشن و خوشى مسرّات خود و حاضرين را به كلمات او اظهار نمود . عفّت خانم گفت : چون بىبى عين الحيات هنوز تشريف نياوردند ، گرچه اين‌جانب خود را قابل تكلّم در همچه مجلسى نمىبينم ؛ ولى از باب اين‌كه حيف است چنين محفلى را معطّل گذاريم ، از افاده و استفاده و مقصودم آن است كه در مقابل همشيرهء عزيزم استفاده بنمايم و بفهمم ، آيا مطالبى كه در نظرم دارم ، هرگاه بىمدرك و دليل و يا با منطق عقل و نقل سازش ندارد و سقيم و عليل است ، متوجّه گشته و متنبّه شوم . از اين جهت ، عقيدهء مخصوصهء خود را عرضه مىدارم ؛ گرچه عقيدهء من همان نصّ صريح و اصل محكم و صحيح قرآن است كه خداى مهربان به سيد پيغمبرانش دستور داده در باب مجادله و نبرد و مجاهده با بىدينان كه فرمود : « ادْعُ إِلى سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَ الْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَ جادِلْهُمْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ » . « 1 » بديهى است كه ميزان ، همين و غير از اين هم نيست كه اين طريق مبارزت و نبرد و مجادله با كافر و جاحد جاهل و غير معاند و هر مدّعى باطل است و اما در جواب معاند و پاسخ معترض و منكر مبغض هر قدر لينت و ملايمت و يا بردبارى در ادب در مكالمت و يا به تخلّق و تملّق بيانى در مقام سخنرانى و يا بنانى در قلم فرسايى به كار رود ، حمل بر عجز و انكسار و شايد هم سوء تفاهم كرده ؛ اگر حق را با خود نداند لااقلّ در شبهه باقى و مشكوك ماند . پس سزاوار آن‌كه حرف حسابى را در فرض عدم استماع كه طوعا مقبول نگشته با خشونت و سختى كرها در مغز معترض معارض بايستى فرو برد ؛ يعنى گاه حكمت مقتضى است كه طبيب مهربان به فشار و ضرب سوزن « آنژكسيون » دواى مريض را در عروق او وارد نموده و گرنه به همان مرض جهل مركّب مزمن باقى و عاقبت به اعقاب او ارثا سرايت و جبلّى آن‌ها گشته و با بهايم و سباع همدوش و ياوه‌سرايىهاى خود را ادامه

--> ( 1 ) . نحل ، 125